تابستان ـ دفتر مجلهء فردوسی. من مسئول صفحات «کارگاه شعر» شده ام. پنجشنبه ها جمع شاعران جوان در دفتر مجله برقرار است. در باز می شود، هوتن گيج و منگ به درون می آيد. ديده بوسی می کند اما حرفی نمی زند. او را به بقيه معرفی می کنم. اسمش را همه شنيده اند اما ديدارش برايشان ناگهانی است

طبق عادت همیشگی‌ آن روزها غروب چهارشنبه به ظهیر الدوله رفته بودم که پیرمرد پالتو پوشِ همیشه در آن حوالی سرگردان را دیدم. می‌دانست شاعرم، کتاب اولم را از من گرفته بود. گفتم کتاب دومم آماده ی چاپ شده و شعر بالا را برایش خواندم. خندید و گفت پسرم تقلید با سرقت فرق دارد.

سلام من ماشین سیاه رنگی هستم که به سرعت ازعابری گذشتم اسمش رانمی دانم اما خودش صدایم کرد: نجاتم دهید هوتن رالطفا..
هوتن نجات رااین گونه برای حافظه ی شعراین شماره انتخاب کرده ایم

قلقلک داد تا از خواب که می‌پرم همراه با جیک و جاک یک فاخته‌ی کسل، تیغه‌ی مورب نوری را ببینم که به اصطبل می‌تابید و رستم را که بنگِ به ناشتا، زین بر من بست و خش‌دار غرید که به شکار سوی مرز توران می‌رود. حوالی سمنگان به دشتی رسیدیم که گوزن در گورخر بود که می‌چمید.

از اتاقم بيرون مي آيم و به صورتم آب مي زنم. صورتم خيس نمي شود. شير آب را مي چرخانم. نمي چرخد. توي آينه نگاه مي كنم. يكي هست توي آن كه نمي دانم منم يا نه! هميشه توي آينه ها شكلي هست

همین گفتگوهای از صافی گذشته گوش دهید. نکته‌ی جالب برای من یکی احترامی بود که شمس لنگرودی به تماس گیرندگان تلفن همراهش می‌گذاشت هیچکس را از جواب دادن محروم نکرد پس اگر آن وسط‌ها دیدید من و ناما و دوست

زمان و مکان را منسوخ مي کند اما در ضمن اين کار قائل به اين است که زمان نمي تواند چيزي يکسر نوخلق کند . هر چيز زمان مند سراسر در انقياد دايره ي

وقتی فنجان چای ات
همینگونه سرد مانده ست روی میز
و این دسته گل هم از این خشک تر نمی شود،
یقین دارم
که هرگز نرفته ای.

انگشتم را بر ميدارم و
خانه اي در هوا مي كشم
بادها سقفش را مي برند ،
روي شنهاي ساحل مي كشم
درياها از سقفش چكه مي كنند

شب ها برای چه می آیند ؟
تو شب ها جای ِ دیگری هستی
و روز ها مقابلم می نشینی
چشم در چشم در من زل می زنی
اما شب ها
شب هایی هستند

کلما ت بیرون تو..
گیسوا ن زنی سا نسور شد ه را
کا ش
چشم ها ی " فا یقه " می فهمید
ما د ر

نه. دقيقا دو ماه. من يادداشت كردم. پس در اين صورت شصت روبل به تو تعلق مي گيرد. البته اگر نه روز از آن زمان كم كنيم. مي داني كه تو يكشنبه ها از كوليا(3) مراقبت نمي كني و فقط براي قدم زدن بيرون مي روي. و بعد هم سه روز تعطيلي

بلا نسبت هر چه معاشقه !
پیراهنم که همیشه از پشت ... ! و من که از پشت کوه
پشت گوشهای تو افتاد و هر چه غزل بود توی آسیاب سپید کرد

با تو، سگها و پرنده هایم
بی هول وهراس باش
می روم بی رد پا یی
گم گشته ونهان

نقطه
نقطه
تعطیل
نقطه

درسینه ی چپم واقعا هیچ خبری نیست
وانگشت سردی که دردست های تومی لرزد
فقط ماهی تشنه ای است که ازکاسه ام لیزخورده است
دوستت دارم ننم
دوستت دارم کلاغ هاوماهی هاست

بعضی ازسایت ها مخصوصا" ادبی ،بوی سبزی وگوجه فرنگی لهیده می دهند،نامای گرامی . اما 3پنج شما یک آسمان خراش بزرگ است،آسمان خراشی که تاسال های دیگر، نمی توان مثل آن ساخت،یابه اندازه این آسمان خراش رسید،مهارنشدنی بودسایت شما پسرم،تافردای آبی تر.